“Goed zijn is soms eerder een vloek dan een zegen”

Goed zijn is soms geen zegen

Susan Gross was een heel goede docent. Ze gaf al 24 jaar les als docente Frans, en stond bij leerlingen, collega’s, ouders en schoolleiding bekend als een heel goede docente. De workshops die ze gaf over lesmaterialen die ze zelf had ontwikkeld vonden gretig aftrek, en iedereen die haar kende zei “oh, zij is echt een goede docent”. “Maar”, zegt Gross, “ondanks alle spelletjes en materialen en activiteiten die ik verzon, kreeg ik niet voor elkaar wat ik in mijn hart zo graag wilde: dat leerlingen hun mond zouden opendoen en er Frans uit laten rollen.”

Ze reisde stad en land af om op eigen kosten workshops te volgen, volgde elke training die ze maar kon vinden, en was steeds op zoek naar de manier die het voor elkaar kreeg dat leerlingen het Frans zó uit hun mond konden laten rollen. Ze kwam geen stap dichter bij haar doel, en raakte steeds meer gefrustreerd.

De eerste keer dat ze een voorbeeld zag van TPRS, mocht ze observeren in een groep 5 op de basisschool. Het was maart, en de kinderen hadden Spaans gevolgd sinds het begin van dat schooljaar. Ze deden hun mond open, en het Spaans rolde eruit. En Gross wist: “Dit is het. Dit is wat ik wil, dit is waar ik 24 jaar lang naar heb lopen zoeken!”

Er was echter een grote “MAAR…”. Gross was een ‘goede docent’. En de moeilijkheid daarvan is: good is the enemy of great.  “Ik kon zien dat wat die docent met de kinderen deed echt geweldig was. Niet gewoon goed, maar echt geweldig! En ik wilde ook zo graag geweldig zijn, maar dat is doodeng als je al ‘goed’ bent. Ik had veel te verliezen. Ik was al de gewaardeerde Susan Gross. Ik was al een gerespecteerde workshopleider. Wat zou er gebeuren als ik nu iets heel anders ging doen?” Gross realiseerde zich dat ‘goed zijn’ een belemmering kan zijn om iets drastische anders te gaan doen, omdat je veel meer te verliezen hebt dan iemand die niet zo goed is. “Mensen die niet zo goed zijn, kunnen gemakkelijker denken: ‘Ach, laat ik dit maar proberen, wat heb ik te verliezen?'”, aldus Gross.

Maar ze waagde de sprong, en in november van dat jaar konden haar leerlingen uit groep 7 het Frans uit hun mond laten rollen. Ze konden naar een plaatje kijken en er gewoon wat over kletsen. Weliswaar op voorwaarde dat er bijvoorbeeld een jongen en een schaap op het plaatje te zien waren, of iets anders waar ze de woorden voor kenden. “Maar het feit is dat ze vloeiend waren”, zegt Gross. “Ze maakten complete zinnen, complete alinea’s, met de woorden die ze kenden. Dat is wat ik wilde: ze voelden zich op hun gemak in het Frans.”

Dit is hoe Susan Gross begon met TPRS. Inmiddels is ze met pensioen, maar niet voordat ze nog ruim 20 jaar een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van TPRS en aan het trainen van docenten in het werken met deze bijzondere aanpak. Lees haar verhaal in haar eigen woorden in “The story of my career“, of bekijk video 1 en video 2 over hoe zij begon met TPRS.

Op de website van Susan Gross zijn echter nog altijd vele interessante artikelen en materialen te vinden over TPRS.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *